Dawno dawno temu, gdy Wkn była małą dziewczynką i wszystkie krzaczki czarnej porzeczki rosnące pod działkowym płotem wydawały się szpalerem gęstych sosen, na parapetach w kuchni, w dużym i małym pokoju, a także na wszystkich mniej potrzebnych stolikach i półeczkach leżakowały pomidory i kabaczki, słoje pełne wiśni i jagód, oraz pachniały wielkie podłużne kosze truskawek i agrestu. Na żeberkowych kaloryferach mimo zamkniętego sezonu grzewczego suszyły się rzędy pokrojonej włoszczyzny. Tej, która za dni kilka, podstarzała i pomarszczona zmieniała się w sznurkowe naszyjniki okupujące wszystkie okienne klamki i uchwyty starych komód.

Siostrę Anastazję zna cała Polska. Siostra Anastazja piecze, smaży, gotuje, a lato i jesień zamyka w pachnących czystością słoikach. Uśmiecha się z okładek książek, ze swoim imieniem w tytule i cichutko, niepozornie przekazuje najważniejsze kuchenne porady, dzięki którym ciasta zawsze rosną wyższe, kotlety są bardziej soczyste, a truskawkowe dżemy dłużej zachowują czerwony kolor. Wszystko bez medialnej pompy, bez reklam i filmów emitowanych na najważniejszych telewizyjnych kanałach. Siostra Anastazja nie zabiega o rozgłos, a jednak niemal każdy słyszał o jej wypiekach.

Dobrych mielonych kotletów nie przyrządzimy z jakiegokolwiek mięsa obtoczonego w tartej bułce i usmażonego na tłuszczu. O nie, mielone kotlety wymagają uwagi i smacznych dodatków, bez których będą się prezentować na talerzu jak kierowca bez kluczyków do samochodu, smętnie wiszący nad autem i próbujący je rozgryźć.